Eten met kleine kinderen

Dit is een gevoelig onderwerp. Ouders lopen er allemaal wel een keer tegenaan: iets met kinderen die wel / niet / te veel / te weinig / de verkeerde dingen eten. En ouders maken zich zorgen. Terwijl het eigenlijk zo simpel is. Echt waar. Ik zal je precies vertellen waar ik denk dat het misgaat. En waar het ook bij ons misging. Maar ik heb wat bijgeleerd. Kan jij ook.

Komt ie: je vertrouwt je kind niet. En dat zou je wel moeten doen.

Collectief hebben we (over het algemeen) als ouders aangenomen dat wij verantwoordelijk zijn voor wat en hoeveel onze kinderen eten. Dat begint direct al bij de geboorte. Als je borstvoeding geeft en het komt niet direct op gang, ga je kolven onder begeleiding van een verloskundige, kraamverzorgster en misschien uiteindelijk een lactatiekundige. En elke druppel telt. En elke milliliter. En het baby’tje wordt gewogen. Mag niet te veel afvallen of moet daarna iig wel volgens de curve gaan groeien.

Maar kijk even om je heen: elk mens is anders. Andere bouw, ander lijf, andere spijsvertering, de één heeft een allergie, de ander een intolerantie, de derde eet alles wat los en vast zit.

En echt. Dat is al zo vanaf de eerste dagen in jouw buik. Je kind is zichzelf. En als het honger heeft, wil het eten. Echt waar. En als het dorst heeft wil het drinken. Heus.

Als ouder bepaal je wat er op tafel komt. We weten steeds meer over voeding, dus de meesten van ons doen wel min of meer ons best gezond eten op tafel te zetten. Dat doe je dan in kleine porties op het bord van je kind en je schept op wat je zelf graag eet, je wenst elkaar eet smakelijk en dan ga je lekker eten en praten. Gezellig. Vertel iets, vraag iets, neem een hapje, luister naar elkaar, heb plezier. Familytime.

Maar wat als dat niet lukt? Wat als je kind niet wil eten? Met eten gooit? Gewoon niks wil? Of alleen maar de appelmoes? En nog meer appelmoes? Nou, das dan prima. Niet mee zitten. Als er nog wat is, en het zijn geen drie borden maar gewoon nog een schepje, dan is dat prima toch? Niet gevaarlijk. Niks van de groente. Prima. Wat jij wilt. Zijn lijf, zijn maag. Ontspan.

Er zijn wel regels: We zitten op onze stoel tijdens het eten. En eten is om te eten. Niet om mee te spelen, niet om mee te gooien. Vertel duidelijk: “als je opstaat van tafel of gaat spelen met je eten, zegt mij dat dat je klaar bent met eten. Dan ruim ik het op. Dan komt het volgende eetmoment een volgende kans.”
En houd je daaraan. Wees daarin vriendelijk maar zeer consequent. “Je laat me zien dat je klaar bent, dankjewel.” Als je kind dan boos wordt, mag je de EMOTIE ACCEPTEREN, maar dat verandert niks aan de tafelregels. “Je bent boos he, omdat ik het eten heb opgeruimd. Dat snap ik. Maar als je wilt eten, moet je even wachten tot het volgende eetmoment, want je liet zien dat je klaar was.”
Let op: dat is echt heeeeel erg moeilijk als je stiekem een agenda hebt: dat je kind meer moet eten. Maar probeer het alsjeblieft een paar dagen. ECHT!! Dan begrijpt je kind de regels pas. Als wat jij zegt hetzelfde is als wat je doet. Als je dus meent wat je zegt en je aan je woord houdt.

Ontspan echt over die maaginhoud. ECHTECHTECHT. Ik weet hoe moeilijk dat is. Been there.. many times.

Maar ook al eet Emile maar 1 hap, dat is prima. Zodra hij voelt dat het voor mij een non-issue is, hoeft hij ook niet te experimenteren met z’n macht over dat bord. Ik ben met andere dingen bezig. En dan kan hij eten. In de ontspanning. Hè, wat fijn!

Eet smakelijk!

www.moederschapinontwikkeling.nl

Geplaatst in Artikelen van Susannah, Het kleine kind en getagd met , , .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *